تیغ بر پرنیان به قلم نارسیس زد ای آر

پارت سوم :

سیاوش خوب میدانست دخترک چیزی را از او پنهان میکند، با این حال چوبدستی بلندش را پشت گردنش گذاشت و در حالی که به سمت آبادی میرفت گفت:
_ هوا داره تاریک میشه. تا نزدیکی آبادی میرسونمت.
نفس در سینه دختر حبس شد و دست هایش در چین های دامنش چنگ شدند. وحشت از صورت پر ریش و پشم مرد چوپان و یا شاید موهای ژولیده او، از سرتا پایش میبارید! به سمت آبادی به راه افتاد و با صدایی لرزان گفت:
_ راهی نیست خودم....
اما پیش از آنکه بتواند کالمش را کامل کند چوبدستی چوپان راهش را سد کرد و پس از آن صدایش به گوش رسید:
_صبرکن... نگفتی دختر کی هستی؟
نگاه متعجب دخترک بار دیگر بی اختیار چشم های خوشرنگ چوپان را هدف گرفت؛ جدای از چهره پر هیبت و ترسناک مرد، آن چشم های کهربایی کششی عجیب برایش داشتند! آنقدر زیاد که همچون گردابی فریبنده بی اختیار نگاهش را به سمت خود میکشیدند!
اما تمام این ها فقط چند ثانیه طول کشید و شرم و حیا بار دیگر زبان دخترک را بست و همچون نیرویی عظیم و مقدس قدم هایش را به حرکت واداشت.
سیاوش با دلی لرزان همچون مردی مسخ شده به دنبالش به راه افتاد و با بیچارگی فریاد زد:
_حداقل بگو اسمت چیه؟
قدم های لرزان دخترک همزمان با بیشتر شدن وحشتش سرعت گرفت و با اضطراب از شیب تپه پایین دوید.
سیاوش بی خبر از خطر اعمال غیر ارادی که مستقیما از قلبش نشات میگرفت به دنبالش دوید و درست زمانی که پای دختر پیچ خورد و سکندری خوران به سمت پایین سقوط کرد، به پیراهنش چنگ زد! پروردگارا این نازدانه با این لباس های مندرس اینجا چه میکرد؟!
دختر بیچاره جایی بین زمین و آسمان آویزان مانده بود و صدای جیغش هنوز در کوه تکرار میشد.
سیاوش نفس نفس زنان او را به عقب کشید و روی زمین انداخت. خودش هم کنارش نشست و با عتاب گفت:
_میخوای خودتو بکشی دختر؟ مگه من چی گفتم که اینطور خوف کردی؟
دخترک دستی به مچ پای دردناکش کشید و با صدایی مملو از شرم گفت:
_می... میخوام برم آبادی.
بلافاصله سیاوش از جا بلند شد و گفت:
_باشه. بلندشو بریم.
نگاه وحشت زده دختر به سرعت به سمتش چرخید و با عجله گفت:
_خودم میرم.
سیاوش کلافه پوفی کشید و سر چوبدستی اش را به سمت او گرفت، سپس گفت:
_باشه. بیا این چوبدستی رو بگیر. با این راحت تر میتونی بری.
دخترک سر چوبدستی را گرفت؛ اما زمانی که خواست به راه بیفتد چوپان سر دیگر چوبدستی را رها نکرد. دختر با نگاهی پر سوال به او نگاه کرد و سیاوش با ابرویی بالا داده و لحنی مملو از ذکاوت گفت:
_اسمت رو نگفتی.
سر دخترک محجوبانه به زیر کشیده شد و به سرعت نام "پریزاد " را بر زبان آورد.
چوبدستی بی اختیار از دست چوپان رها شد و نگاهش در پی پریزاده ای که همچون خواب و خیال از راه رسیده بود و حالا همچون رویایی نا تمام از او دور میشد دوید.
این اولین بار در عمرش بود که اینگونه شیدای دختری میشد. پریزاده ای با لباس های کهنه که از ناشی گری هایش در هنگام پایین رفتن از کوه، واضح بود که تا به حال از هیچ بلندی بالا یا پایین نرفته!